Γυναικοκτονίες

«Γυναικοκτονίες: Μια μάχη που πρέπει να δώσουμε όλοι μαζί»

Εγκλήματα πάθους, εγκλήματα τιμής, εγκλήματα κατά της ανθρώπινης φύσης που αυτονόητα πρέπει να μας απασχολούν και να τα καταδικάζουμε συνολικά ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτά η δράση μας δεν είναι συντονισμένη. Αντιθέτως, απειλείται από διχασμό και υποβόσκουσες αψιμαχίες για τους ορισμούς και όχι για το περιεχόμενο. Μία από αυτές έχει να κάνει με την ποινική θεσμοθέτηση του όρου γυναικοκτονία.

Είναι από τα ζητήματα που μπορούμε με ευκολία να πούμε ότι η ουσία δίνει τη θέση της στις εντυπώσεις. Ειδικά, όταν αναλαμβάνουν -οι «ειδικοί» σε αυτό- κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του λαϊκισμού.

Η τροπολογία, λοιπόν, που κατέθεσαν ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και Νέα Αριστερά κινείτο προς αυτήν την λανθασμένη κατεύθυνση. Η νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας είναι ένα παραπέτασμα για τις πολιτικές τους βλέψεις. Ένα ρεσιτάλ ευαισθησίας από την Αριστερά που παραδοσιακά θεωρεί πως πρέπει να έχει την πρωτοκαθεδρία σε κοινωνικά θέματα και δαιμονίζεται όταν την χάνει.

Παραβλέπουν ότι η Κυβέρνησή της Νέας Δημοκρατίας επανέφερε στο αδίκημα της ανθρωποκτονίας ως αποκλειστική ποινή τα ισόβια, την αυστηρότερη δηλαδή ποινή που υπάρχει στο δικαιικό μας σύστημα. Όσο για την εξάλειψη εκ προοιμίου των ελαφρυντικών, είναι μια πρόταση εξ ορισμού καταδικασμένη.

Το Άρθρο 84 του Ποινικού Κώδικα και η αναγνώριση των ελαφρυντικών είναι μια ξεχωριστή διαδικασία του δικαστηρίου, το οποίο κρίνει για κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Δεν μπορείς, δηλαδή, να παράγεις μια έννοια γένους, στην οποία να μην εξετάζεται καν η πιθανότητα ελαφρυντικών περιστάσεων.

Η βαρύτερη ποινή που ζητούν «για τα μάτια του κόσμου» οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, είναι μάλλον η θανατική ποινή που θα μπορούσε να σταθεί μόνο σε ένα αυταρχικό καθεστώς χωρίς κράτος Δικαίου.

Η πολιτική πρέπει να διέπεται από αρχές, αλλά και από προτεραιότητες. Σε αυτήν την δεδομένη στιγμή, πρέπει όλες και όλοι να επιλέξουμε τη μάχη που δίνουμε. Να αφήσουμε στην άκρη το πως θα «βαφτίσουμε» πιο εύσχημα τη δολοφονία μιας γυναίκας και να δούμε πως θα απλώσουμε ένα ακόμη πιο αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας που να αποτρέπει τέτοια ειδεχθή εγκλήματα.

Και στην Ελλάδα, τα τελευταία 5 χρόνια, έχουν γίνει ουκ ολίγες παρεμβάσεις για την προστασία ευάλωτων γυναικών.

Επιγραμματικά, σήμερα λειτουργούν 18 επιχειρησιακά γραφεία αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας σε ολόκληρη τη χώρα. Ήδη, δημιουργούνται 45 ακόμη, ώστε να υπάρχει ένα σε κάθε Διεύθυνση Αστυνομίας. Από το 2023 τα θύματα έχουν πρόσβαση και στην ειδική εφαρμογή άμεσης ειδοποίησης της Αστυνομίας, το Panic Button, ενώ υπάρχει και η 24ωρη τηλεφωνική γραμμή 15900 για καταγγελίες. Έχει γίνει χρήση του Panic Button 270 φορές ενώ και στις 270 περιπτώσεις οι γυναίκες προστατεύτηκαν αποτελεσματικά. Το πρώτο τρίμηνο του 2024, 1.359 γυναίκες κάλεσαν στο 15900 για να καταγγείλουν περιστατικά βίας, με το 61% να αφορά σε νυν ή πρώην σύζυγο ή σύντροφο, ενώ 406 γυναίκες κάλεσαν για ενημέρωση και συμβουλές.

Παράλληλα, σε όλη τη χώρα λειτουργούν 44 συμβουλευτικά κέντρα τα οποία προσφέρουν δωρεάν συμβουλευτική, καθώς διαθέτουν ψυχοκοινωνική και νομική υπηρεσία. Από την έναρξη λειτουργίας τους και μέχρι το τέλος Μαρτίου 2024 έχουν απευθυνθεί στα κατά τόπους συμβουλευτικά κέντρα της χώρας μας 53.247 γυναίκες.

Τέλος, λειτουργούν, ακόμη, 20 Ξενώνες φιλοξενίας οι οποίοι αυτή τη στιγμή φιλοξενούν 67 γυναίκες και 73 παιδιά, ενώ οι χώροι τους φυλάσσονται σε 24ωρη βάση.

Πέρα από αυτά, είναι όμως και στο χέρι μας να γινόμαστε καλύτεροι ως μέλη μιας κοινωνίας ισότητας. Να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας με αυτόν τον τρόπο και να αλλάξουμε τις βαθύρριζες μάτσο νοοτροπίες. Με έμφαση στην ελληνική περιφέρεια, αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα. Εκεί που πρέπει να σπάσει η σιωπή.

Ήρθε η ώρα να πάμε ως κοινωνία από το «κάτι θα του έκανε» στο «είναι δολοφόνος» αβίαστα, αδιαπραγμάτευτα, χωρίς περιστροφές. Μόνο τότε, θα έχουμε πετύχει μια ουσιαστική νίκη. Όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τις γενεές που έρχονται.

«Ευρωεκλογές: Πρόοδος VS Λαϊκισμός»

Στις φετινές κάλπες τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν έναν και μοναδικό αντίπαλο: τον λαϊκισμό
Σε αυτόν ευθύνονται τα εθνικά και υπερεθνικά βάσανα της τελευταίας δεκαετίας, καθώς φροντίζει να αναδύεται μαζί με τις κρίσεις. Είναι εκεί για να αποπροσανατολίσει από τον στόχο της Ενωμένης Ευρώπης, είναι πάντοτε «παρών» για να αποτρέψει γενναίες αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον της, είναι ευέλικτος σε σημεία καμπής για την ιστορία της ηπείρου.

Αλλά και στην Ελλάδα, ο λαϊκισμός έκανε αισθητή την παρουσία του. Όταν υπεγράφη η Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας-ΕΟΚ. Στη συνέχεια, επαναπαύθηκε κατά την επταετή περίοδο της Δικτατορίας. Και τελικά ξεχύθηκε στους δρόμους της Αθήνας υπό το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο Συνδικάτο», όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε την ιστορική Συνθήκη Προσχωρήσεως στην ΕΟΚ το 1979.

Μετά την πλήρη ένταξή μας το 1981, ακολούθησε μια περίοδο σιγής, που απλά έθεσε τον λαϊκισμό σε λήθαργο, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για να βγει και πάλι στην επιφάνεια.

Δεν άργησε να τις βρει, λίγα χρόνια αργότερα, όταν έφτασαν στην Ελλάδα τα «απόνερα» της παγκόσμιας κρίσης χρέους. Μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να δείξει ο λαϊκισμός την ποικιλομορφία του. Πρώτα, ως αντίπαλος σε μετρημένες οικονομικές πολιτικές. Μετέπειτα, ως πολέμιος της Ευρώπης και των προσπαθειών της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας να κρατήσει τη χώρα μας μέσα σε αυτήν.

Τέλος, ως οπαδός του εκτροχιασμού της Ελλάδας από το ενιαίο νόμισμα, παλεύοντας μανιωδώς για την έξοδο μας από την Ευρωζώνη, που -παρεμπιπτόντως- φέτος συμπληρώνει 25 χρόνια ύπαρξης.

Τότε, είναι που βρήκε βέβαια πρόσφορο έδαφος στην Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τις συνεχείς παλινωδίες απέναντι σε θεσμούς και Ευρωπαίους εταίρους. Στον Αλέξη Τσίπρα και τους συντρόφους του που μας οδήγησαν στα capital controls και σε μια φρικώδη περίοδο, όποτε και κοιμόμασταν με ευρώ και φοβόμασταν ότι θα ξυπνήσουμε με δραχμή. Ακόμη και σήμερα, οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου εκδίδουν βιβλία που μιλούν για εναλλακτικά νομίσματα.

Αυτόν ακριβώς τον εθνολαϊκισμό, ήρθε να καταρρίψει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη την δημοσιονομική υπευθυνότητα και τον ορθολογισμό. Η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και προς το υπόδειγμα πολιτικής είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. Παράλληλα, όμως, και προς μία εξωτερική πολιτική που σέβεται τις ιδιαιτερότητες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών, αλλά και τη στοχοθεσία της Ε.Ε.

Η Ελλάδα κατάφερε να ανακτήσει τη φερεγγυότητα της στην Ευρώπη και τον κόσμο, μαζί με την επενδυτική βαθμίδα, τη μείωση της ανεργίας και του χρέους, τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, την αύξηση εισοδημάτων, τη δίκαιη φορολόγηση και το ρεκόρ ξένων επενδύσεων. Χωρίς δημοσιονομικές υπερβολές, αλλά με μετρημένες πολιτικές. Η χώρα μας είναι και πάλι ισότιμος συνομιλητής και όχι ωτακουστής στα ευρωπαϊκά τραπέζια. Είναι και πάλι πρωτοστάτης και όχι ακολούθημα σε πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες. Είναι, πρωτίστως, η χώρα με το υπόδειγμα πολιτικής, που γίνεται πρότυπο για ολόκληρη την ήπειρο.

Μια ήπειρο. που σε λίγο καιρό θα οδηγηθεί στην 10η εκλογική διαδικασία της ιστορίας της και 9η για την χώρα μας. Το κεκτημένο που πέτυχε η Ελλάδα τα χρόνια αυτά, είναι αυτό μιας ισορροπημένης φιλελεύθερης πολιτικής. Για την Ευρώπη, το στοίχημα είναι να μην υποκύψει σε δυνάμεις που δε θέλουν να μετεξελιχθεί σε μια ουσιαστική ένωση σε τομείς, όπως το εμπόριο και η αμυντική συνεργασία. Σε αυτές τις δυνάμεις, πρέπει να αντιτάξουμε πολιτικές με όραμα και ισχυρά θέλγητρα.

«Εξωτερική πολιτική: H Ελλάδα πρωταγωνιστής και όχι παρατηρητής»

«Εξωτερική πολιτική είναι στ’ αλήθεια η εγχώρια πολιτική με καπέλο», είχε πει ο πρώην Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Hubert H. Humphrey, δίνοντας το στίγμα της αμερικανικής πολιτικής στα διεθνή δρώμενα εκείνη την εποχή.

Και η αλήθεια είναι ότι η εξωτερική πολιτική μιας χώρας κουβαλά όλες αυτές τις μικρές ή μεγάλες ιδεολογικές, πολιτισμικές και εθνοτικές συγκρούσεις που καθημερινά εκτυλίσσονται στο εσωτερικό της. Ενσωματώνει, ταυτόχρονα, όμως, την ιστορική μνήμη ενός έθνους και αποτελεί ευκρινή αντικατοπτρισμό των θέσεων του.

Η Ελλάδα και κατ’ επέκταση η πολιτική της ηγεσία, σε αυτή τη σκακιέρα, αποτελούν σταθερά έναν αξιοπρόσεκτο δρών και κινητοποιητή των εξελίξεων. Με την ακλόνητη θέση της στη σωστή πλευρά της ιστορίας σε οποιαδήποτε σύρραξη ή ανάφλεξη λαμβάνει χώρα στους πρόποδες της ευρωπαϊκής ηπείρου ή και της ευρύτερης γειτονιάς της.

Αποκηρύσσοντας δυναμικά από την πρώτη στιγμή τον επεκτατισμό και τα παράνομα κατοχικά τετελεσμένα που δημιούργησε η ρωσική εισβολή. Την ίδια στιγμή, συμμετείχε αποφασιστικά στην υλική υποστήριξη και σε διάφορες διεθνείς συσπειρώσεις υπέρ του δικαιώματος της Ουκρανίας να υπερασπιστεί το έδαφος της.

Σήμερα, με την ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή να βρίσκεται σε εξέλιξη, η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έλαβε άμεσα θέση υπέρ του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, καλώντας τη φίλια χώρα, ωστόσο, να μην παραστρατίσει από το δρόμο του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Προτείνοντας βιώσιμες λύσεις που θα οδηγήσουν σε ένα αναίμακτο μέλλον και όχι σε μια επανάληψη του παρελθόντος στην περιοχή.

Στην Ευρώπη, η χώρα μας έχει έναν σταθερό βηματισμό και ένα ιδιαίτερο εκτόπισμα, καταφέρνοντας να αλλάξει τη στάση της Ένωσης απέναντι στο Μεταναστευτικό, αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών και της κλιματικής αλλαγής. Με πρωτοβουλίες, όπως το πιστοποιητικό εμβολιασμού μέσα στην πανδημία, αλλά και η συνεκτική πλέον πολιτική προστασίας των εξωτερικών συνόρων.

Στη γειτονιά μας, στα Βαλκάνια, η Ελλάδα αποτελεί κινητήρια δύναμη των εξελίξεων και της ενταξιακής τους προοπτικής, αναλαμβάνοντας συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Χωρίς να είναι, ωστόσο, ο «χρήσιμος ηλίθιος» της ιστορίας, αλλά με το να λειτουργεί ως καμπανάκι για τις υποχρεώσεις τους. Το απέδειξε, άλλωστε, πρόσφατα, όταν και η γειτονική Αλβανία στην υπόθεση Μπελέρη διολίσθησε από το ευρωπαϊκό μονοπάτι και ποδοπάτησε τις αρχές του κράτους Δικαίου.

Παράλληλα, δε παραμελεί την ενίσχυση της διπλωματικής και αμυντικής της ικανότητας. Πρόσφατα, η καθέλκυση της πρώτης φρεγάτας Belharra, βρισκόταν στις τηλεοράσεις μας, ενώ πάνω από τον ουρανό του ΣΕΦ υποδεχόμαστε τα νέα Rafalle και τα αναβαθμισμένα F-16. Όλα αυτά αποτελούν δείγμα μιας χώρας διαρκώς αναπτυσσόμενης, με τα πόδια της στο έδαφος της σκληρής πραγματικότητας της διεθνούς πολιτικής.

Πλέον, μιλάμε για μια νέα Ελλάδα. Μια νέα Ελλάδα που προφανώς έχει αφήσει οριστικά πίσω της την εποχή του μαρασμού και της χαλαρότητας. Που αναπτύσσεται, ωριμάζει και βάζει ρότα για το αύριο.

Είναι ακριβώς αυτή η Ελλάδα που φορά το καπέλο της και αποπνέει την ίδια αποφασιστικότητα και πυγμή, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό.

Και το πιο σημαντικό, πλέον, η χώρα μας προσκαλείται, ερωτάται, ζητούν τη γνώμη της. Πριν τις εισηγήσεις, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, αλλά και μετά όχι μόνο για την περιοχή της, αλλά και για την ευρύτερη ευρωπαϊκή γειτονιά. Μια χώρα πραγματικός πρωταγωνιστής και όχι κομπάρσος των εξελίξεων.

Η θέση της γυναίκας στα κοινά

Πλέον, καταλάγιασε και η τελευταία σκόνη από τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές και ήρθε η ώρα να στρέψουμε την προσοχή μας σε όσα σχετίζονται άμεσα με τη συμμετοχικότητα και κατ’ επέκταση την ποιότητα της πολιτικής ζωής.

Ας δούμε τους αμείλικτους αριθμούς. Στις φετινές εκλογές, λοιπόν, συμμετείχαν ως υποψήφιες δήμαρχοι συνολικά 164 γυναίκες, ποσοστό 13,5% του συνόλου αν αναλογιστεί κανείς ότι οι «αρσενικοί» υποψήφιοι ήταν 1.047. Την ίδια ώρα, τις 13 Περιφέρειες της χώρας διεκδίκησαν μόλις 11 γυναίκες και συνολικά 67 άνδρες.

Για τις εκλογές δήλωσαν συμμετοχή, μέσω της ηλεκτρονικής πύλης του υπουργείου Εσωτερικών, 151.766 υποψήφιοι. Από αυτούς οι 63.906 είναι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, οι 7.395 υποψήφιοι περιφερειακοί σύμβουλοι και οι 80.465 υποψήφιοι δημοτικών κοινοτήτων. Σε ό,τι αφορά στην αναλογία ανά φύλο, άνδρες ήταν το 59,07% και γυναίκες το 40,93%, οριακά δηλαδή πάνω από την υποχρεωτική ποσόστωση που προβλέπει η νομοθεσία.

Τα αποτελέσματα είναι ότι οι 19 γυναίκες δήμαρχοι που εξελέγησαν το 2019, αυξήθηκαν στο ισχνό νούμερο 22, ενώ στις Περιφέρειες από τη 1 εκλεγμένη περιφερειάρχη του 2019, πλέον δεν έχουμε καμία!

Δεν χρειάζονται ιδιαίτεροι μικροϋπολογισμοί για να αντιληφθεί κανείς ότι οι συνθήκες συμμετοχής των γυναικών στα κοινά δεν έχουν τίποτα κοινό με αυτές των ανδρών. Η γυναικεία συμμετοχή δε ξεκινά από τις ίδιες αφετηρίες, δεν έχει τους ίδιους όρους ούτε και τις ίδιες φιλοδοξίες με αυτές των ανδρών.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι γυναίκες θέτουν υποψηφιότητα ως αποτέλεσμα της πίεσης των επικεφαλής, προκειμένου να συμπληρώσουν την ποσόστωση ή και να «εξωραΐσουν» το ψηφοδέλτιό τους.

Δεν είναι, άλλωστε, εύκολη η διαδρομή από την κουζίνα έως τα έδρανα, θέση που παραδοσιακά επιφυλάσσουν για τις γυναίκες οι κλειστές και αρτηριοσκληρωτικές κοινωνίες. Δεν είναι εύκολο να εκπροσωπείς όσους δε θέλουν να εκπροσωπείσαι. Δεν είναι καθόλου εύκολο να πείσεις ότι διαθέτεις τα εφόδια, αλλά και τον συνδυαστικό τρόπο σκέψης για να πετύχεις σε θέσεις διοίκησης έναν κόσμο που έχει μάθει να σκέφτεται μονολιθικά.

Γι’ αυτό και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι απαιτεί από τις γυναίκες περισσεύματα σθένους και αντοχών. Απαιτεί μια συνειδητοποίηση των διακρίσεων και της σκληρής πραγματικότητας που υποβόσκει πίσω από τα χαμόγελα. Απαιτεί, τέλος, εξορθολογισμό απαρχαιωμένων νοοτροπιών στην ελληνική κοινωνία.

Σήμερα, η νομική εργαλειοθήκη που ενισχύει τη φωνή των γυναικών έχει ενισχυθεί σημαντικά χάριν των παρεμβάσεων της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα, το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ισότητα των φύλων, αλλά και τις περιφερειακές και δημοτικές Επιτροπές Ισότητας που εξασφαλίζουν καλύτερη πρόσβαση στη Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η μεγάλη αλλαγή που θέλουμε να δούμε, όμως, θα έρθει από εμάς τους ίδιους. Από την αλλαγή στην ίδια την κουλτούρα μας. Από το να μην λέμε για τα προσχήματα «ναι» στις γυναίκες, ενώ την ίδια στιγμή μοχλεύουμε με τις πράξεις μας το «όχι» προς αυτές. Από το να ενθαρρύνουμε τις γυναίκες να συμμετέχουν και να αρθρώνουν λόγο.

Σε αυτήν την κοινωνία ισότητας, δε θα χρειάζονται οι ποσοστώσεις, οι δικλείδες και τα νομικά εχέγγυα. Το μόνο που θα χρειαστεί είναι η προσωπική και συλλογική συμβολή του καθενός από εμάς ξεχωριστά. Σε αυτήν εναποθέτουμε τις ελπίδες μας για το μέλλον…

Άρθρο μου στο tomanifesto.gr.

«Η γαλάζια Β’ Πειραιά»

Άρθρο στην εφημερίδα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ

Και μόνο στο άκουσμα της φράσης -που παλαιότερα θα προκαλούσε θυμηδία-, με διαπερνά ένα ρίγος. Όχι για το αποτέλεσμα, αλλά για το πως αυτό επετεύχθη. Για το πως, δηλαδή, οι πολίτες της Β’ Πειραιά, επέλεξαν να μη «σηκώσουν» άμυνες, παρά να «τεντώσουν» ευήκοα ώτα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.

Αναγνώρισαν τη συνέπεια και την σταθερότητα, πλατφόρμα πάνω στην οποία έχτισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης μαζί τους μια σχέση με διάρκεια στο χρόνο. Ο ίδιος βρέθηκε ουκ ολίγες φορές στις γειτονιές της Β’ Πειραιά, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τα προβλήματα μέσα στην τελευταία τετραετία, αλλά και παρέδωσε σημαντικά έργα.

Πρώτα απ’ όλα με την παράδοση των σταθμών του μετρό «Νίκαια-Κορυδαλλός-Αγία Βαρβάρα», αλλά και στη συνέχεια του σταθμού του Πειραιά. Το μετρό δεν έλυσε μόνο το ζήτημα των χιλιομετρικών αποστάσεων που είχαν να διανύσουν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, για να μεταβούν σε άλλη ζώνη της πρωτεύουσας. Κυρίως, διέλυσε την περιρρέουσα αντίληψη πως ο Κορυδαλλός, η Νίκαια και η Αγία Βαρβάρα είναι πόλεις β’ ταχύτητας, σε μια χώρα που «τρέχει» με ξέφρενο ρυθμό ανάπτυξης.

Ταυτόχρονα, όμως, έργα υποδομών μικρότερης έκτασης, αλλά μεγαλύτερης σημασίας, αλλάζουν την εικόνα της Β’ Πειραιά, όπως το νέο βιοκλιματικό πάρκο αναψυχής στο χώρο των πρώην γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.

Ταυτόχρονα, η δέσμευση για την μετεγκατάσταση των φυλακών Κορυδαλλού οριστικά και για την απόδοση του χώρου στην τοπική κοινωνία θα εκπληρωθεί μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Έργα πνοής, έργα ανάπτυξης πήγασαν μέσα από τη μεθοδική δουλειά της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα έργα που αλλάζουν την περιοχή, αλλά οι πολιτικές που αλλάζουν την καθημερινότητα, αυτά που συνιστούν εχέγγυα εμπιστοσύνης προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Οι συνεχείς μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 780 ευρώ, η λύση στο στεγαστικό πρόβλημα των νέων, η μείωση της ανεργίας, η αύξηση των επενδύσεων και η δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας. Όλα αυτά είναι που πιστοποιούν και επιβεβαιώνουν την οικονομική πολιτική στα μάτια των πολιτών, αλλά και τους καλλιεργούν το αίσθημα προσμονής για τα επόμενα έτη.

Ένα αίσθημα που ενισχύεται από το κοστολογημένο και ουσιαστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Πρόγραμμα που προεξοφλεί την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 950 και του μέσου μισθού στα 1.500 ευρώ, την διάθεση 1,8 δις ευρώ για το πρόγραμμα «Σπίτι μου» σε συνολικά 137.000 νέους δικαιούχους, την περαιτέρω αμυντική θωράκιση της χώρας και πολλές άλλες γενναίες μεταρρυθμίσεις.

Μεταρρυθμίσεις, η έναρξη των οποίων θα φέρει τη σφραγίδα των Ελλήνων πολιτών. Στις 26 Ιουνίου, οι πολίτες θα δώσουν νωπή εντολή για μια ισχυρή πλειοψηφία. Γιατί, αυτοδύναμη Νέα δημοκρατία σημαίνει αυτοδύναμη Ελλάδα.

Και είμαι σίγουρη πως στον χάρτη της Αττικής, το «γαλάζιο» της νίκης θα αρχίσει να εξαπλώνεται από την Β΄Πειραιά.

tomanifesto.gr

Η επόμενη ημέρα μιας αλλοπρόσαλλης αντιπολίτευσης

«Ένας πολιτικός σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας statesman, τις επόμενες γενεές», είχε πει κάποτε ο ιστορικός Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Ήθελε, έτσι, να αποτυπώσει την διαφορά της ηγεσίας από την ευκαιριακή και κοντόφθαλμη πολιτική συμπεριφορά. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο αυτών γνωρισμάτων είναι το όραμα. Αυτό είναι που μπορεί να διαχωρίσει τους καλούς
από τους κακούς πολιτικούς, την ήρα από το στάρι, όπως λέει και ο λαός μας.

Και πάμε, τώρα, στην ελληνική πραγματικότητα που τις τελευταίες εβδομάδες περιδινείται, όπως είναι λογικό, γύρω από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, αλλά και από την ακατάσχετη υποσχεσιολογία εν όψει εθνικών εκλογών.

Με τον συνταγματικό χρόνο της Κυβέρνησης να εκπνέει (αρκετά δύσκολο επίτευγμα στην χώρα μας), οδεύουμε ολοταχώς για τις πρώτες κάλπες. Κάλπες που έχουν ήδη ναρκοθετηθεί με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, αλλά και από τις φιλοδοξίες ορισμένων για μια «κυβέρνηση ηττημένων».

Μιας Κυβέρνησης, δηλαδή, που θα αγνοήσει εντελώς το πρώτο κόμμα και κατ’ επέκταση την λαϊκή ετυμηγορία. Και θα προσπαθεί να βρει συγκολλητική ύλη για τις κορυφές κομμάτων που έως τώρα επενδύουν στην πόλωση, την σκανδαλοθηρία και εσχάτως στην πολιτική τυμβωρυχία.

Πρώτο συστατικό αυτής της αποτυχημένης φόρμουλας διακυβέρνησης θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ο ίδιος απέδειξε την περιφρόνηση του για τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς με έναν ιδιότυπο ακτιβισμό, ενώ, τώρα, προσπαθεί να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από μια -χωρίς προηγούμενο- τραγωδία.

Με κακοστημένα σόου σε κτίρια τηλεδιοίκησης που η δικιά του Κυβέρνηση δεν παρέδωσε. Δηλητηριάζοντας με fake news την κοινή γνώμη και αποδεικνύοντας σε κάθε ευκαιρία πως δεν θέλει η χώρα μας να επουλώσει τις πληγές της και να προχωρήσει μπροστά.

Παράλληλα, φροντίζει λίγο πριν τις εκλογές να μας υπενθυμίσει ότι το DNA του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με τον «αψύ» Παύλο Πολάκη. Μετά από 17 ημέρες παράλληλων βίων, επέλεξε να σμίξει ξανά με τον χυδαίο και επικίνδυνο λαϊκισμό του διαχρονικού του συντρόφου και να αποχαιρετήσει οριστικά τη νηφαλιότητα και την υπευθυνότητα.

Με συνθηματολογίες τύπου «να φύγει» αυτή η Κυβέρνηση, συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις και ένα νέο, μη κοστολογημένο και γεμάτο ανέξοδες εξαγγελίες «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», αναμοχλεύει τις μνήμες της περιόδου 2010-2015.

Η εντολή σχηματισμού αυτής της Κυβέρνησης θα αλλάξει, ωστόσο, πολλά χέρια.

Πρώτα, θα πάει στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη που συνεχίζει να επενδύει στην ακυβερνησία μετά την πρώτη κάλπη. Αποπειράται να αναλάβει πρωτοβουλίες ρυθμιστή, ενώ τελικά απορρυθμίζει τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος μας.

Κατόπιν, στο ΚΚΕ που, χθες, εγκαινίασε μια νέα περίοδο εξωστρέφειας και «εξαγόμενου συνδικαλισμού», καθώς ο αρχηγός του μετέβη στο Παρίσι για να διαδηλώσει κατά του συνταξιοδοτικού νόμου του Μακρόν.

Έπειτα, στον Γιάνη Βαρουφάκη που, αυτόν τον καιρό, αρνείται να διευκολύνει το έργο της αστυνομίας και «προστατεύει» πολιτικά τους δράστες της επίθεσης εναντίον του. Επιπλέον, αφήνει ανεξέλεγκτους τους βουλευτές του να αποκαλούν δολοφόνους τα μέλη του κυβερνώντος κόμματος και να εκφασίζουν το ναό της Δημοκρατίας.

Συμπληρωματικά, υπάρχει και η αστάθμητη μεταβλητή του Κ. Βελόπουλου, που έχει επιδοθεί, τις τελευταίες εβδομάδες, σε αναμάσημα θεωριών συνωμοσίας για τα Τέμπη. Θεωρίες, τις οποίες ο Πρωθυπουργός της χώρας κατέρριψε σε συνέντευξη του.

Από την άλλη πλευρά, οι πολίτες βλέπουν μια Κυβέρνηση αποφασισμένη να τα αλλάξει όλα. Να συγκρουστεί με βαθύρριζες νοοτροπίες και τις παθογένειες του κράτους μας. Μια Κυβέρνηση που έχει να επιδείξει έργο σε όλους τους τομείς, που κατάφερε να διαχειριστεί κρίσεις παγκόσμιας εμβέλειας, να ενισχύσει την αμυντική θωράκιση της χώρας, αλλά και το διεθνές της κύρος. Μια Κυβέρνηση με έναν Πρωθυπουργό που έχει όραμα, αλλά και τον τρόπο να το υλοποιήσει.

Οι πολίτες γνωρίζουν πως να συγκρίνουν και να αποφασίσουν την ώρα της κάλπης. Η κρίση τους δεν μπορεί να επηρεαστεί από τον αμοραλισμό που προάγει η αντιπολίτευση ως κανονικότητα για την πολιτική ζωή του τόπου μας.

Γνωρίζουν πως μέσα σε έναν «ωκεανό» πολιτικών, πρέπει να εμπιστευτούν τον statesman. Με γνώμονα το μέλλον της χώρας, το δικό τους, αλλά κυρίως των παιδιών τους.

https://tomanifesto.gr/christinas-tsiligkiri-i-epomeni-imera-mias-alloprosallis-antipoliteysis/?fbclid=IwAR2cSvo1CT20hhN4yrCtvnY7-ultktXL738qUN-RRDW4X5RkWgGhw4w7bhw

protothema.gr

Διακομματική συναίνεση για το αυτονόητο

7 Οκτωβρίου 2020. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και εκδίδει μια καινοφανή -για τα δικαστικά χρονικά- απόφαση. Καταδικάζει την Χρυσή Αυγή, ένα κοινοβουλευτικό κόμμα με 3 συνεχόμενες θητείες ως εγκληματική οργάνωση, υπό τη διεύθυνση, μάλιστα, των κορυφαίων και πλέον προβεβλημένων στελεχών του

Η απόφαση αυτή, το σκεπτικό της οποίας καθαρογράφεται σε 12.700 σελίδες συνολικά, έρχεται να δημιουργήσει νομικό προηγούμενο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και να θωρακίσει την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Πλέον, καμία εγκληματική οργάνωση δεν μπορεί να ενδύεται κοινοβουλευτικό μανδύα και να αψηφά το κράτος Δικαίου.

Σχεδόν 2,5 χρόνια μετά, η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη λαμβάνει μια ιστορική πρωτοβουλία και φέρνει στη Βουλή μια τροπολογία, με στόχο την περαιτέρω προστασία των δημοκρατικών θεσμών και του ελληνικού Κοινοβουλίου. Βάσει αυτής, αναμένεται να απαγορευθεί η συμμετοχή στις επερχόμενες εκλογές για το κόμμα του υπόδικου Ηλία Κασιδιάρη, αλλά και να μην επιτραπεί να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία κόμματα, που έχουν -τύποις ή ουσία- ως αρχηγό κάποιον που έχει καταδικαστεί ως εγκληματίας.

Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη βάζει ένα οριστικό τέλος σε μια μακρά διαδικασία επούλωσης των δημοκρατικών θεσμών. που ξεκίνησε επί των ημερών της Κυβέρνησης Σαμαρά. Δυστυχώς, δεν έμεινε ανεπηρέαστη από τις ενέργειες κομμάτων του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, αλλά και από εξωγενείς παράγοντες.

Άλλωστε, η Χρυσή Αυγή διατήρησε μια λανθάνουσα σχέση με το αντιμνημονιακό μέτωπο, η οποία μετουσιώθηκε σε μια πολυσχιδή, ανίερη συμμαχία.

Μια συμμαχία που σφυρηλατήθηκε στις πλατείες των αγανακτισμένων και τα γαϊτανάκια αντιδράσεων έξω από τη Βουλή. Που ταξίδεψε ως το Καστελόριζο, προκειμένου να λειτουργήσει υποστηρικτικά στο τότε επικοινωνιακό σόου του πρώην Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου. Που ανακάλυψε ότι στο Κοινοβούλιο δεν υπάρχουν «μη ευπρόσδεκτες ψήφοι», έτσι ώστε να αμφισβητήσει μνημονιακά νομοσχέδια και να αναζητήσει ευρεία πλειοψηφία για την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Που φρόντισε να πέσει στα μαλακά η Χρυσή Αυγή και την επόμενη μέρα, αλλάζοντας τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα για τις εγκληματικές οργανώσεις στο «παρά πέντε» των εκλογών.

Μια συμμαχία, που, τέλος, έδειξε εξαιρετική πολιτική ατολμία στο να βρει αίθουσες για να διεξαχθεί η πολύκροτη δίκη της φασιστικής οργάνωσης.

Σήμερα, από τη θέση της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα έρχονται, για ακόμη μία φορά, αντιμέτωπα με τις ευθύνες τους και με την ιστορία. Καλούνται να συναινέσουν και να συνυπογράψουν τον επίλογο μιας τραγικής -για τη Δημοκρατία μας- ιστορίας.

Καλούνται να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές και τις μικροκομματικές τους βλέψεις, λίγο πριν τις εκλογές, και να ενεργήσουν με γνώμονα την ενίσχυση των θεσμών του κράτους και της Δικαιοσύνης.

Κλείσιμο
Καλούνται, πρωτίστως, να κλείσουν οριστικά την ιδεολογική κερκόπορτα που επέτρεψε σε εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, να οχυρωθούν πίσω από την ασυλία του κοινοβουλευτικού τους άρματος.

Ειδάλλως, θα θέσουν με ελαφρότητα εαυτούς στην κρίση των Ελλήνων πολιτών και του ιστορικού του μέλλοντος.

Ελεύθερος Τύπος

ΑμεΑ – Η αλλαγή στη ζωή τους, σημάδι μιας επιτυχημένης διακυβέρνησης

Υποχρέωση να εξαλείψουν στην πράξη φαινόμενα αποκτήνωσης απέναντι σε ΑμεΑ, να ξεριζώσουν νοοτροπίες που επιλέγουν τον ωχαδερφισμό έναντι της ανθρωπιάς απέναντι σε αυτούς τους συμπολίτες μας, να επιμορφώσουν τις νέες γενιές στη βάση της ισότιμης μεταχείρισης και όχι του οίκτου για τα άτομα αυτά.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Κυβέρνηση έχει προβεί σε ένα άνευ προηγουμένου μεταρρυθμιστικό μπαράζ για την βελτίωση της καθημερινότητας των ΑμεΑ.

Έτσι, γενικεύεται για όλες τις κατηγορίες η εφαρμογή της Ψηφιακής Κάρτας Αναπηρίας που λειτουργεί από την 1η Νοεμβρίου. Ξεκινά, επίσης, ένα νέο πρόγραμμα απασχόλησης 3.000 ΑμεΑ, με ταυτόχρονη υποστήριξη, τόσο του μισθού, όσο και των εισφορών τους. Παράλληλα, ιδρύεται νέα Σχολή Ψηφιακής Κατάρτισης ατόμων με προβλήματα αυτισμού, ενώ θα εφαρμοστεί άμεσα η πιλοτική εφαρμογή του «Προσωπικού Βοηθού» στο σπίτι σε όλη τη χώρα.

Πρόσφατα, ψηφίστηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο που βελτιώνει την προσβασιμότητα των Ατόμων με Αναπηρία σε προϊόντα και υπηρεσίες. Επιπροσθέτως, ήδη, έχουν τεθεί σε λειτουργία η Εθνική Ψηφιακή Πύλη Αναπηρίας, τα Ηλεκτρονικά Κέντρα Πιστοποίησης και το Ψηφιακό Μητρώο Ατόμων με Αναπηρία. Φέρνοντας, άλλωστε, τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία, εκμηδενίζονται οι αποστάσεις που διήνυαν μέχρι τα κτίρια των δημοσίων υπηρεσιών και καταργούνται τα εμπόδια που αντιμετώπιζαν.

Η ίδια αίσθηση ευθύνης, όμως, διαπνέει και όλους εμάς, τα μέλη της Διοίκησης και της Διεύθυνσης του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας. Με την ίδια προσήλωση, σε ένα Στάδιο που αλλάζει, εδώ και 3 χρόνια, προκειμένου να γίνει πιο φιλικό και εύκολα προσβάσιμο για τους ξεχωριστούς συμπολίτες μας. Πλέον, η κεντρική αρένα, οι χώροι πέριξ του Σταδίου και οι περιπατητικές διαδρομές είναι στο σημείο που θέλαμε από την αρχή. Επιπλέον, στο Σ.Ε.Φ. θα μεταστεγαστούν όλα τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας της Αττικής, κατόπιν κοινών μας πρωτοβουλιών με το Υπ. Εργασίας. Το νέο σύγχρονο ΚΕΠΑ που θα τεθεί σε λειτουργία στο ΣΕΦ θα εξυπηρετεί δυνητικά τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους και περίπου 150.000 Άτομα με Αναπηρία κάθε χρόνο.

Τέλος, το Σ.Ε.Φ. συνεχίζει τις δράσεις ευαισθητοποίησης, πραγματοποιώντας για δεύτερη χρονιά την Ημερίδα για την Προσβασιμότητα Ατόμων με Αναπηρία, με πάνελ εκλεκτών καλεσμένων με ακαδημαϊκό και πολιτικό υπόβαθρο. Με σεβασμό στην κοινότητα των ΑμεΑ, με απεύθυνση στην ελληνική κοινωνία, με στόχο την αλλαγή των κακώς κειμένων.

Μέσα από μικρές δράσεις και πρωτοβουλίες, ανοίγουμε δρόμους, που θα μπορούν να διασχιστούν από ανθρώπους με αναπηρικά αμαξίδια, με λευκά μπαστούνια και άλλες απαραίτητες «αποσκευές». Και δεν είναι ευαισθησία της στιγμής, αλλά μια κανονικότητα που θέλουμε να βλέπουμε γύρω μας.

Ελεύθερος Τύπος

Καρκίνος του μαστού: Η ανάγκη πρόληψης σημαίνει συμφιλίωση με την πραγματικότητα

Πέρασα το κατώφλι του χειρουργείου πριν λίγες μέρες για να πραγματοποιήσω μια εγχείρηση αφαίρεσης ινομυωμάτων. Γνώριζα καλά ότι πρόκειται για μια τυπική επέμβαση που μπορεί να σε σώσει από μεγάλη δυστυχία στο μέλλον. Είναι μέρος της πρόληψης απέναντι στον καρκίνο του ενδομητρίου. Ευτυχώς, πήγαν όλα καλά.

Ξύπνησα και μοιράστηκα ένα θάλαμο αποθεραπείας μαζί με άλλες γυναίκες που έδωσαν μια πραγματική μάχη. Γυναίκες που είχαν υποβληθεί σε μαστεκτομή και απαλλάχθηκαν -οριστικά εύχομαι- από τον καρκίνο του μαστού. Γυναίκες που δε γιορτάζουν μόνο σήμερα, αλλά εμψυχώνουν με το παράδειγμα τους καθημερινά και άλλα θύματα της νόσου.

Σε αυτό το θάλαμο, συνειδητοποίησα πόσο μικρή είναι η απόσταση της ζωής από το θάνατο, της πρόληψης από τη χημιοθεραπεία, της ελευθερίας από την υποστηριζόμενη διαβίωση.

Ταυτόχρονα, όμως, συνειδητοποίησα και μοιράζομαι μέσα από αυτές τις γραμμές την αξία της πρόσβασης στην έγκαιρη διάγνωση και εν συνεχεία στη δημόσια και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, αλλά και τη σημασία της κρατικής παρέμβασης.

Ενδεικτικό είναι ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΠΟΥ, 9 στα 10 θύματα του καρκίνου του μαστού, επιβιώνουν στις χώρες με υψηλό ΑΕΠ και αναπτυγμένο κοινωνικό κράτος, τη στιγμή που η τιμή αυτή πέφτει στο 6/10 και 4/10 σε Ινδία και Νότια Αφρική αντίστοιχα. Παράλληλα, παρατηρείται μικρότερη θνητότητα σε αναπτυγμένες (δυτικότροπες) χώρες της τάξης των 12 θανάτων ανά 100.000 κατοίκους (Β. Αμερική – Ευρώπη) σε σύγκριση με τις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου καταγράφονται ετησίως περισσότεροι από 20 θάνατοι ανά 100.000 κατοίκους.

Γεγονός που αντανακλά κατά κύριο λόγο τη διαφορά πρόσβασης σε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας, τόσο στον τομέα της πρόληψης – πρώιμης διάγνωσης όσο και στον τομέα της αποτελεσματικής θεραπείας.

Στην Ελλάδα, κάθε χρόνο νοσούν 7.772 γυναίκες από καρκίνο του μαστού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η νόσος δεν εκδηλώνεται και σε άνδρες. Υπάρχουν μύθοι που, πλέον, καταρρίπτονται.

Σήμερα, το ελληνικό κράτος προσφέρει ένα από τα πιο επαρκή προγράμματα πρόληψης πανευρωπαϊκά που φέρει το όνομα της Φώφης Γεννηματά, αποτίοντας φόρο τιμής στη μνήμη της. Στόχος του είναι να παράσχει δωρεάν προσυμπτωματικό έλεγχο σε περίπου 1,3 εκατομμύρια γυναίκες ηλικίας 50 έως 69 ετών, δωρεάν επίσκεψη στο γιατρό για τις γυναίκες που θα έχουν ευρήματα, καθώς και δωρεάν διενέργεια υπερηχογραφήματος για περαιτέρω αποσαφήνιση των ευρημάτων. Σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί ήδη 40.000 ψηφιακές μαστογραφίες.

Δεν είναι, όμως, το κράτος αυτό που πρέπει να λειτουργεί αποτρεπτικά, αλλά η ατομική συνείδηση και ευθύνη. Όχι με βάση το φόβο για το άγνωστο, αλλά τη σιγουριά για την επόμενη ημέρα.

Το κράτος και οι δομές υγείας στέκονται αρωγός και οδοδείκτης μιας καλής ζωής, ωστόσο εμείς είμαστε που έχουμε την ευθύνη του εαυτού μας. Για αυτό και πρέπει να εξεταζόμαστε συχνά, να ενημερωνόμαστε και να επαφιέμεθα στην ασφάλεια της πρόληψης.

Μόνο, έτσι, θα νικήσουμε το φόβο και θα αφαιρέσουμε μπροστά από τη νόσο του καρκίνου οριστικά τον χαρακτηρισμό «επάρατη».

Η ψηφιακή επανάσταση του 21-22

Microsoft, Amazon, Cisco και τώρα Google. Η πλειάδα τεχνολογικών κολοσσών που, πλέον, μεταφέρουν τη δραστηριότητα τους στη χώρα μας. Πολλαπλά τα οφέλη αυτών των επενδύσεων και κυρίως ευεργετικά για την θεσμική, οικονομική και κοινωνική ραχοκοκαλιά της χώρας μας.

Εισροή σημαντικών κεφαλαίων, δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας με ταυτόχρονη απορρόφηση των τοπικών κοινωνιών σε αυτές, καθώς και σημαντική τεχνογνωσία κομίζουν μαζί τους αυτές οι επενδύσεις. Πλέον, η χώρα μας έχει μετατραπεί σε ελκυστικό παράδεισο για υποψήφιους επενδυτές και εταιρείες διεθνούς βεληνεκούς.

Πως έγινε αυτό; Με σκληρή δουλειά και βαθιές τομές σε πολλά επίπεδα της Δημόσιας Διοίκησης. Τομές που πιστώνονται εξ ολοκλήρου στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και τη «μαχητικότητα» της.

Διαμόρφωσε -μέσα από την ψήφιση του νέου νόμου για τις αναδυόμενες τεχνολογίες, αλλά και την εισαγωγή καινοτόμων τεχνολογιών λ.χ. blockchain- το αναγκαίο νομικό πλαίσιο.

Εκσυγχρόνισε τη διοικητική μηχανή και μείωσε δραστικά τη χρονοβόρα και πολλάκις αποτρεπτική γραφειοκρατία, βαθαίνοντας το ψηφιακό μετασχηματισμό του ελληνικού κράτους. Οι μεταρρυθμίσεις της γενιάς μας, επιτέλους, προχώρησαν και επενδυτικά πλάνα που «αράχνιαζαν» στα συρτάρια γραφείων είδαν το φως.

Βελτιστοποίησε τους όρους συνεργειών του κράτους, αφενός με τους συμμάχους του, τους παραγωγικούς και επιστημονικούς φορείς, αλλά και με διεθνείς επαφές και συμφωνίες. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στα Επιμελητήρια ανά τη χώρα που σε αυτές τις αλλαγές δεν έμειναν πίσω, αλλά επιβιβάστηκαν στην ατμομηχανή της προόδου.

Αποτέλεσμα; Ανάπτυξη σε κάθε πτυχή της εγχώριας οικονομίας. Ανάπτυξη χωρίς στεγανά ή αποκλεισμούς. Ανάπτυξη για όλους, καθώς αναμένεται αύξηση του Α.Ε.Π. της τάξεως του 5,3% για το 2022, η οποία θα είναι πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλά και ρεκόρ άμεσων ξένων επενδύσεων. Το 2021 ανήλθαν σε 4,8 δισ. ευρώ, καταγράφοντας την υψηλότερη επίδοση της τελευταίας εικοσαετίας. Η ανοδική πορεία τους συνεχίστηκε και στο α’ εξάμηνο 2022 όταν ανήλθαν σε 4,3 δισ. ευρώ που αντιστοιχούν ήδη στο 86% των ξένων επενδύσεων του συνόλου του 2021.

Η χώρα μας πρωτοστατεί σε τομείς που άλλοτε θα φάνταζαν «άπιαστοι» στα μάτια όλων μας. Μεγεθύνεται, εκσυγχρονίζεται, αναπτύσσεται. Αλλάζει και αναδύει το άρωμα της επιτυχίας.

Υ.Γ. Η αξιοποίηση εκτάσεων δεν απέχει πολύ από την προσέλκυση επενδύσεων. Το Ελληνικό, για παράδειγμα, προχωράει και δεν μένει αναξιοποίητη ούτε μια γωνία του. Στην Β’ Πειραιά, τα Λιπάσματα ενδείκνυνται για την ανέγερση ενός σύγχρονου αθλητικού, πολιτιστικού ή ακόμα και τεχνολογικού πάρκου. Οψόμεθα…

Χριστίνα Τσιλιγκίρη

Social