Ετικέτα: Αρθρογραφία

Γυναικοκτονίες

«Γυναικοκτονίες: Μια μάχη που πρέπει να δώσουμε όλοι μαζί»

Εγκλήματα πάθους, εγκλήματα τιμής, εγκλήματα κατά της ανθρώπινης φύσης που αυτονόητα πρέπει να μας απασχολούν και να τα καταδικάζουμε συνολικά ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτά η δράση μας δεν είναι συντονισμένη. Αντιθέτως, απειλείται από διχασμό και υποβόσκουσες αψιμαχίες για τους ορισμούς και όχι για το περιεχόμενο. Μία από αυτές έχει να κάνει με την ποινική θεσμοθέτηση του όρου γυναικοκτονία.

Είναι από τα ζητήματα που μπορούμε με ευκολία να πούμε ότι η ουσία δίνει τη θέση της στις εντυπώσεις. Ειδικά, όταν αναλαμβάνουν -οι «ειδικοί» σε αυτό- κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του λαϊκισμού.

Η τροπολογία, λοιπόν, που κατέθεσαν ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και Νέα Αριστερά κινείτο προς αυτήν την λανθασμένη κατεύθυνση. Η νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας είναι ένα παραπέτασμα για τις πολιτικές τους βλέψεις. Ένα ρεσιτάλ ευαισθησίας από την Αριστερά που παραδοσιακά θεωρεί πως πρέπει να έχει την πρωτοκαθεδρία σε κοινωνικά θέματα και δαιμονίζεται όταν την χάνει.

Παραβλέπουν ότι η Κυβέρνησή της Νέας Δημοκρατίας επανέφερε στο αδίκημα της ανθρωποκτονίας ως αποκλειστική ποινή τα ισόβια, την αυστηρότερη δηλαδή ποινή που υπάρχει στο δικαιικό μας σύστημα. Όσο για την εξάλειψη εκ προοιμίου των ελαφρυντικών, είναι μια πρόταση εξ ορισμού καταδικασμένη.

Το Άρθρο 84 του Ποινικού Κώδικα και η αναγνώριση των ελαφρυντικών είναι μια ξεχωριστή διαδικασία του δικαστηρίου, το οποίο κρίνει για κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Δεν μπορείς, δηλαδή, να παράγεις μια έννοια γένους, στην οποία να μην εξετάζεται καν η πιθανότητα ελαφρυντικών περιστάσεων.

Η βαρύτερη ποινή που ζητούν «για τα μάτια του κόσμου» οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, είναι μάλλον η θανατική ποινή που θα μπορούσε να σταθεί μόνο σε ένα αυταρχικό καθεστώς χωρίς κράτος Δικαίου.

Η πολιτική πρέπει να διέπεται από αρχές, αλλά και από προτεραιότητες. Σε αυτήν την δεδομένη στιγμή, πρέπει όλες και όλοι να επιλέξουμε τη μάχη που δίνουμε. Να αφήσουμε στην άκρη το πως θα «βαφτίσουμε» πιο εύσχημα τη δολοφονία μιας γυναίκας και να δούμε πως θα απλώσουμε ένα ακόμη πιο αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας που να αποτρέπει τέτοια ειδεχθή εγκλήματα.

Και στην Ελλάδα, τα τελευταία 5 χρόνια, έχουν γίνει ουκ ολίγες παρεμβάσεις για την προστασία ευάλωτων γυναικών.

Επιγραμματικά, σήμερα λειτουργούν 18 επιχειρησιακά γραφεία αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας σε ολόκληρη τη χώρα. Ήδη, δημιουργούνται 45 ακόμη, ώστε να υπάρχει ένα σε κάθε Διεύθυνση Αστυνομίας. Από το 2023 τα θύματα έχουν πρόσβαση και στην ειδική εφαρμογή άμεσης ειδοποίησης της Αστυνομίας, το Panic Button, ενώ υπάρχει και η 24ωρη τηλεφωνική γραμμή 15900 για καταγγελίες. Έχει γίνει χρήση του Panic Button 270 φορές ενώ και στις 270 περιπτώσεις οι γυναίκες προστατεύτηκαν αποτελεσματικά. Το πρώτο τρίμηνο του 2024, 1.359 γυναίκες κάλεσαν στο 15900 για να καταγγείλουν περιστατικά βίας, με το 61% να αφορά σε νυν ή πρώην σύζυγο ή σύντροφο, ενώ 406 γυναίκες κάλεσαν για ενημέρωση και συμβουλές.

Παράλληλα, σε όλη τη χώρα λειτουργούν 44 συμβουλευτικά κέντρα τα οποία προσφέρουν δωρεάν συμβουλευτική, καθώς διαθέτουν ψυχοκοινωνική και νομική υπηρεσία. Από την έναρξη λειτουργίας τους και μέχρι το τέλος Μαρτίου 2024 έχουν απευθυνθεί στα κατά τόπους συμβουλευτικά κέντρα της χώρας μας 53.247 γυναίκες.

Τέλος, λειτουργούν, ακόμη, 20 Ξενώνες φιλοξενίας οι οποίοι αυτή τη στιγμή φιλοξενούν 67 γυναίκες και 73 παιδιά, ενώ οι χώροι τους φυλάσσονται σε 24ωρη βάση.

Πέρα από αυτά, είναι όμως και στο χέρι μας να γινόμαστε καλύτεροι ως μέλη μιας κοινωνίας ισότητας. Να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας με αυτόν τον τρόπο και να αλλάξουμε τις βαθύρριζες μάτσο νοοτροπίες. Με έμφαση στην ελληνική περιφέρεια, αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα. Εκεί που πρέπει να σπάσει η σιωπή.

Ήρθε η ώρα να πάμε ως κοινωνία από το «κάτι θα του έκανε» στο «είναι δολοφόνος» αβίαστα, αδιαπραγμάτευτα, χωρίς περιστροφές. Μόνο τότε, θα έχουμε πετύχει μια ουσιαστική νίκη. Όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τις γενεές που έρχονται.

«Ευρωεκλογές: Πρόοδος VS Λαϊκισμός»

Στις φετινές κάλπες τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν έναν και μοναδικό αντίπαλο: τον λαϊκισμό
Σε αυτόν ευθύνονται τα εθνικά και υπερεθνικά βάσανα της τελευταίας δεκαετίας, καθώς φροντίζει να αναδύεται μαζί με τις κρίσεις. Είναι εκεί για να αποπροσανατολίσει από τον στόχο της Ενωμένης Ευρώπης, είναι πάντοτε «παρών» για να αποτρέψει γενναίες αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον της, είναι ευέλικτος σε σημεία καμπής για την ιστορία της ηπείρου.

Αλλά και στην Ελλάδα, ο λαϊκισμός έκανε αισθητή την παρουσία του. Όταν υπεγράφη η Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας-ΕΟΚ. Στη συνέχεια, επαναπαύθηκε κατά την επταετή περίοδο της Δικτατορίας. Και τελικά ξεχύθηκε στους δρόμους της Αθήνας υπό το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο Συνδικάτο», όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε την ιστορική Συνθήκη Προσχωρήσεως στην ΕΟΚ το 1979.

Μετά την πλήρη ένταξή μας το 1981, ακολούθησε μια περίοδο σιγής, που απλά έθεσε τον λαϊκισμό σε λήθαργο, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για να βγει και πάλι στην επιφάνεια.

Δεν άργησε να τις βρει, λίγα χρόνια αργότερα, όταν έφτασαν στην Ελλάδα τα «απόνερα» της παγκόσμιας κρίσης χρέους. Μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να δείξει ο λαϊκισμός την ποικιλομορφία του. Πρώτα, ως αντίπαλος σε μετρημένες οικονομικές πολιτικές. Μετέπειτα, ως πολέμιος της Ευρώπης και των προσπαθειών της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας να κρατήσει τη χώρα μας μέσα σε αυτήν.

Τέλος, ως οπαδός του εκτροχιασμού της Ελλάδας από το ενιαίο νόμισμα, παλεύοντας μανιωδώς για την έξοδο μας από την Ευρωζώνη, που -παρεμπιπτόντως- φέτος συμπληρώνει 25 χρόνια ύπαρξης.

Τότε, είναι που βρήκε βέβαια πρόσφορο έδαφος στην Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τις συνεχείς παλινωδίες απέναντι σε θεσμούς και Ευρωπαίους εταίρους. Στον Αλέξη Τσίπρα και τους συντρόφους του που μας οδήγησαν στα capital controls και σε μια φρικώδη περίοδο, όποτε και κοιμόμασταν με ευρώ και φοβόμασταν ότι θα ξυπνήσουμε με δραχμή. Ακόμη και σήμερα, οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου εκδίδουν βιβλία που μιλούν για εναλλακτικά νομίσματα.

Αυτόν ακριβώς τον εθνολαϊκισμό, ήρθε να καταρρίψει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη την δημοσιονομική υπευθυνότητα και τον ορθολογισμό. Η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και προς το υπόδειγμα πολιτικής είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. Παράλληλα, όμως, και προς μία εξωτερική πολιτική που σέβεται τις ιδιαιτερότητες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών, αλλά και τη στοχοθεσία της Ε.Ε.

Η Ελλάδα κατάφερε να ανακτήσει τη φερεγγυότητα της στην Ευρώπη και τον κόσμο, μαζί με την επενδυτική βαθμίδα, τη μείωση της ανεργίας και του χρέους, τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, την αύξηση εισοδημάτων, τη δίκαιη φορολόγηση και το ρεκόρ ξένων επενδύσεων. Χωρίς δημοσιονομικές υπερβολές, αλλά με μετρημένες πολιτικές. Η χώρα μας είναι και πάλι ισότιμος συνομιλητής και όχι ωτακουστής στα ευρωπαϊκά τραπέζια. Είναι και πάλι πρωτοστάτης και όχι ακολούθημα σε πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες. Είναι, πρωτίστως, η χώρα με το υπόδειγμα πολιτικής, που γίνεται πρότυπο για ολόκληρη την ήπειρο.

Μια ήπειρο. που σε λίγο καιρό θα οδηγηθεί στην 10η εκλογική διαδικασία της ιστορίας της και 9η για την χώρα μας. Το κεκτημένο που πέτυχε η Ελλάδα τα χρόνια αυτά, είναι αυτό μιας ισορροπημένης φιλελεύθερης πολιτικής. Για την Ευρώπη, το στοίχημα είναι να μην υποκύψει σε δυνάμεις που δε θέλουν να μετεξελιχθεί σε μια ουσιαστική ένωση σε τομείς, όπως το εμπόριο και η αμυντική συνεργασία. Σε αυτές τις δυνάμεις, πρέπει να αντιτάξουμε πολιτικές με όραμα και ισχυρά θέλγητρα.

«Η γαλάζια Β’ Πειραιά»

Άρθρο στην εφημερίδα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ

Και μόνο στο άκουσμα της φράσης -που παλαιότερα θα προκαλούσε θυμηδία-, με διαπερνά ένα ρίγος. Όχι για το αποτέλεσμα, αλλά για το πως αυτό επετεύχθη. Για το πως, δηλαδή, οι πολίτες της Β’ Πειραιά, επέλεξαν να μη «σηκώσουν» άμυνες, παρά να «τεντώσουν» ευήκοα ώτα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.

Αναγνώρισαν τη συνέπεια και την σταθερότητα, πλατφόρμα πάνω στην οποία έχτισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης μαζί τους μια σχέση με διάρκεια στο χρόνο. Ο ίδιος βρέθηκε ουκ ολίγες φορές στις γειτονιές της Β’ Πειραιά, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τα προβλήματα μέσα στην τελευταία τετραετία, αλλά και παρέδωσε σημαντικά έργα.

Πρώτα απ’ όλα με την παράδοση των σταθμών του μετρό «Νίκαια-Κορυδαλλός-Αγία Βαρβάρα», αλλά και στη συνέχεια του σταθμού του Πειραιά. Το μετρό δεν έλυσε μόνο το ζήτημα των χιλιομετρικών αποστάσεων που είχαν να διανύσουν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, για να μεταβούν σε άλλη ζώνη της πρωτεύουσας. Κυρίως, διέλυσε την περιρρέουσα αντίληψη πως ο Κορυδαλλός, η Νίκαια και η Αγία Βαρβάρα είναι πόλεις β’ ταχύτητας, σε μια χώρα που «τρέχει» με ξέφρενο ρυθμό ανάπτυξης.

Ταυτόχρονα, όμως, έργα υποδομών μικρότερης έκτασης, αλλά μεγαλύτερης σημασίας, αλλάζουν την εικόνα της Β’ Πειραιά, όπως το νέο βιοκλιματικό πάρκο αναψυχής στο χώρο των πρώην γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.

Ταυτόχρονα, η δέσμευση για την μετεγκατάσταση των φυλακών Κορυδαλλού οριστικά και για την απόδοση του χώρου στην τοπική κοινωνία θα εκπληρωθεί μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Έργα πνοής, έργα ανάπτυξης πήγασαν μέσα από τη μεθοδική δουλειά της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα έργα που αλλάζουν την περιοχή, αλλά οι πολιτικές που αλλάζουν την καθημερινότητα, αυτά που συνιστούν εχέγγυα εμπιστοσύνης προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Οι συνεχείς μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 780 ευρώ, η λύση στο στεγαστικό πρόβλημα των νέων, η μείωση της ανεργίας, η αύξηση των επενδύσεων και η δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας. Όλα αυτά είναι που πιστοποιούν και επιβεβαιώνουν την οικονομική πολιτική στα μάτια των πολιτών, αλλά και τους καλλιεργούν το αίσθημα προσμονής για τα επόμενα έτη.

Ένα αίσθημα που ενισχύεται από το κοστολογημένο και ουσιαστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Πρόγραμμα που προεξοφλεί την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 950 και του μέσου μισθού στα 1.500 ευρώ, την διάθεση 1,8 δις ευρώ για το πρόγραμμα «Σπίτι μου» σε συνολικά 137.000 νέους δικαιούχους, την περαιτέρω αμυντική θωράκιση της χώρας και πολλές άλλες γενναίες μεταρρυθμίσεις.

Μεταρρυθμίσεις, η έναρξη των οποίων θα φέρει τη σφραγίδα των Ελλήνων πολιτών. Στις 26 Ιουνίου, οι πολίτες θα δώσουν νωπή εντολή για μια ισχυρή πλειοψηφία. Γιατί, αυτοδύναμη Νέα δημοκρατία σημαίνει αυτοδύναμη Ελλάδα.

Και είμαι σίγουρη πως στον χάρτη της Αττικής, το «γαλάζιο» της νίκης θα αρχίσει να εξαπλώνεται από την Β΄Πειραιά.

Χριστίνα Τσιλιγκίρη

Social