«Ο κινηματογράφος είναι πάντα μια πολιτική τέχνη, στο τέλος», είχε πει ο Χιλιανός σκηνοθέτης, Πάμπλο Λαρέν και οφείλω να συμφωνήσω. Το σινεμά είναι συχνά ο καθρέφτης της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας, αλλά και αναμεταδότης σκέψεων, νοημάτων και σουρεαλιστικών στιγμών που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας.

Πρόσφατα, έτυχε να δω την ταινία «Don’t Look Up». Η πλοκή του σεναρίου, οι ερμηνείες και η ατμόσφαιρα της ταινίας, αναπόφευκτα οδηγούν στο σήμερα, ενώ προφανείς είναι και οι συγκρίσεις και οι συσχετισμοί με την ελληνική πολιτική σκηνή, στη δεδομένη χρονική στιγμή.

Τα τελευταία δύο χρόνια, η χώρα μας έχει έρθει αντιμέτωπη με μια εξωγενή απειλή και τη συμφυή παγκόσμια αβεβαιότητα αυτής. Την πανδημία του κορωνοϊού που μπορεί εύκολα να παραλληλιστεί με το μετεωρίτη της ταινίας. Μια πανδημία που δοκίμασε τις αντοχές όλων μας, αλλά κυρίως τα αντανακλαστικά των πολιτικών δυνάμεων του τόπου. 

Από τη μία, έχουμε την Κυβέρνηση της ΝΔ που, από την πρώτη στιγμή, διέβλεψε τον κίνδυνο, συντάχθηκε με την επιστημονική κοινότητα και την Επιτροπή Επιδημιολόγων, όπως ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο και η Τζένιφερ Λόρενς στη ταινία, αψήφησε το πολιτικό κόστος και ανέλαβε πρωτοβουλίες για την ουσιαστική ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Χωρίς χρόνο για ασκήσεις επί χάρτου, αλλά και απέναντι σε πρωτόφαντες προκλήσεις.

Η Κυβέρνηση κατάφερε να σχεδιάσει και να εκτελέσει ένα οριζόντιο πρόγραμμα εμβολιασμού, αλλά και να μεταμορφώσει μέσα σε λίγους μήνες, το παλιό γραφειοκρατικό Δημόσιο σε ένα σύγχρονο, λειτουργικό και πλήρως ψηφιοποιημένο κράτος. Το πρόγραμμα «Ελευθερία» που κλείνει ένα χρόνο ζωής και η πλατφόρμα gov.gr αποτελούν τομές που κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο που οι πολίτες θεώνται το κράτος.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε μια αξιωματική αντιπολίτευση εγκλωβισμένη σε ιδεοληψίες, αλλά και την ημιμάθεια των στελεχών της. Ο αρχηγός της, όπως και ο ρόλος που ενσαρκώνει η Μέριλ Στριπ στην ταινία, υποτίμησε από την αρχή, τις επιπτώσεις της πανδημίας και φλέρταρε ανοιχτά με την αντιεμβολιαστική πτέρυγα που με κάθε ευκαιρία, καταλαμβάνει δημόσιους δρόμους για διαμαρτυρία. Μίλησε, δε, για «ξεστοκάρισμα» εμβολίων στην πιο κρίσιμη επιδημιολογική καμπή της πανδημίας, αμφισβητώντας ένα από τα βασικά όπλα κατά της απειλής, τον εμβολιασμό. Στη συνέχεια, αποφάσισε να επιτεθεί στην επιτροπή, αμφισβητώντας την επιστημονική της επάρκεια και αξιοπιστία. Τέλος, παλινωδεί για τον εμβολιασμό αδιαλείπτως, αλλά και αρνείται πεισματικά να κινητροδοτήσει τους πολίτες προς αυτήν την κατεύθυνση.

Βέβαια, σε αυτή τη στάση, σημαντικό ρόλο έχουν παίξει και οι σύντροφοι του κ. Τσίπρα και κυρίως ο υπαρχηγός του, Παύλος Πολάκης. Ο ‘λαϊκός ήρωας’ του ΣΥΡΙΖΑ, στο ρόλο του απεσταλμένου στο διάστημα, έχει ουκ ολίγες φορές εκφραστεί κατά του εμβολίου και διατυπώσει επιστημονικές απόψεις που «πέφτουν» πιο γρήγορα και από το διαστημόπλοιο της ταινίας. Μια  πολιτική φιγούρα που δίνει απλόχερα το πρόπλασμα για σάτιρα και θυμηδία σε πραγματικά ζοφερούς καιρούς.

Και είναι αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα που μας προκαλεί ρίγος σε ένα υποθετικό σενάριο που ο κ. Τσίπρας και ο κ. Πολάκης είχαν κληθεί να αναχαιτίσουν αυτόν το “μετεωρίτη”. Γιατί, είναι βέβαιο πως θα “έμπαιναν” στα παπούτσια της Μέριλ Στριπ και του Chief of staff της, με ολέθριες συνέπειες για όλους μας. Θα ενεργούσαν με γνώμονα το μικροκομματικό όφελος και όχι το εθνικό συμφέρον. 

Μόνο που οι Έλληνες πολίτες είχαμε καταλάβει από νωρίς τον κίνδυνο και κοιτάξαμε έγκαιρα “ψηλά”, δίνοντας τα κλειδιά σε έναν Πρωθυπουργό και μια παράταξη που μπόρεσε να καταστήσει τη χώρα μας ισοϋψή με τις προσδοκίες μας!

Σήμερα, η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε την αμφιθυμία ούτε την αλαζονεία του κ. Τσίπρα

Λίγους μήνες πριν τη συμπλήρωση των 2 χρόνων από τον εντοπισμό του πρώτου κρούσματος κορωνοϊού στη χώρα μας, Μια αντιπαράθεση, στην οποία έχει επενδύσει, δυστυχώς, η αξιωματική αντιπολίτευση του τόπου, πατώντας σκοπίμως σε δύο βάρκες. Της επιδερμικής υπευθυνότητας και του εξευμενισμού του αντιεμβολιαστικού κινήματος. Το χρονικό της πανδημικής στάσης του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, δεν είναι γραμμικό, αλλά χαρακτηρίζεται από παλινωδίες και πολλές αναδιπλώσεις.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την φράση, άλλωστε, του κ. Τσίπρα στις αρχές ακόμα της κρίσης πως “εμβόλιο για κορωνοϊό δεν υπάρχει. Ας μοιράσουν το εμβόλιο της γρίπης που υπάρχει”. Μια αμιγώς απαξιωτική τοποθέτηση για την πορεία της πανδημίας, αλλά και το οπλοστάσιο που μας πρόσφερε απλόχερα η επιστήμη.

Δεν είναι, όμως η μοναδική φορά που αποδείχθηκε πως ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επιστρατεύει τακτικισμούς και παλαιοκομματισμό αναφορικά με την υγειονομική κρίση. Σε κρίσιμες φάσεις της πανδημικής καμπύλης, ο ίδιος επέλεξε να λιθοβολήσει την Επιτροπή Επιστημόνων και τις δημόσιες πολιτικές υγείας, λέγοντας πως «ξεστοκάρουμε» τα εμβόλια της AstraZeneca και ζητώντας νέα επιτροπή με «υψηλού επιστημονικού κύρους» πρόσωπα.

Κοινώς, επιχείρησε να ακυρώσει πολιτικά ένα από τα εμβολιαστικά εργαλεία της χώρας, αλλά και την αξιοπιστία προσώπων με εμπειρία και υπερκομματικό πρίσμα θέασης των γεγονότων. Στο βωμό του λαϊκισμού, προτίμησε να θυσιάσει την κοινωνική συνοχή και να κλείσει το μάτι σε μειοψηφικές ομάδες. Η αλήθεια είναι πως η έλλειψη ακροατηρίου μεταμόρφωσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε έναν επικίνδυνο δρώντα του πολιτικού συστήματος. Ένα «φτωχό» και απελπισμένο συγγενή που εποφθαλμιά την εξουσία.

Αυτή, ακριβώς, όμως η στοχοπροσήλωση είναι που τον έχει οδηγήσει σε συνεχόμενα λάθη και κυβιστήσεις μέσα σε αυτό το διάστημα. Από το «εξαγοράζετε συνειδήσεις» για τα δωρεάν data και το Freedom Pass στο «να δοθούν θετικά, ακόμη και οικονομικά κίνητρα». Αλλά και σε μια πρωτοφανή ανοχή σε εσωκομματικές φωνές αναντίστοιχες με το πνεύμα του εμβολιασμού, όπως ο κ. Πολάκης.

Γιατί είναι ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που έχει αναλάβει να χαϊδεύει τα αυτιά των πιο φανατικών αντιεμβολιαστών με τη σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας. Αντιφατικές εικόνες του κ. Τσίπρα που εμβολιάζεται για 3η φορά και του κ. Πολάκη να λέει ότι τα εμβόλια δεν είναι αποτελεσματικά, κάνουν το γύρο του διαδικτύου. Όπως και το σποτ του εμβολιασμού που σχεδιάστηκε για να υπηρετήσει ένα κοινωνικό, αλλά και έναν λανθάνοντα πολιτικό σκοπό.

Το αποκορύφωμα, όμως, ήταν η παρουσίαση των κορυφαίων επιστημόνων-συμβούλων του κ. Τσίπρα, με τους οποίους θέλησε να αποτινάξει την ένδεια και ανεπάρκεια των στελεχών του. Συμβούλους, όπως ο κ. Γεροτζιάφας, που στην πρώτη ευκαιρία τον άδειασε προς τέρψη του μικρόκοσμου της Κουμουνδούρου.

Σήμερα, η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε την αμφιθυμία ούτε την αλαζονεία του κ. Τσίπρα. Έχει ανάγκη από μια υπεύθυνη, ξεκάθαρη και ντόμπρα στάση. Έχει ανάγκη από μια δημοκρατική συμμαχία ή έστω μια ευκαιριακή συγκόλληση κορυφών σε θέματα Δημόσιας Υγείας. Έχει ανάγκη από ηρεμία και ασφάλεια, που αμφότερες της έλειψαν για μεγάλο διάστημα.

Σίγουρα εντέλει, δεν έχει ανάγκη από μια αξιωματική αντιπολίτευση που ανακαλύπτει νέα «χαρακώματα» για τον κορωνοϊό, όποτε επιδεινώνονται τα επιδημιολογικά δεδομένα. Μια ασθένεια που αντιμετωπίζεται μόνο με το εμβόλιο της «λογικής».

Γεννά εντάσεις, ξυπνά πάθη, βγάζει το χειρότερο εαυτό της από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο. Δεν μπορεί να βρει κώδικα επικοινωνίας ακόμα και στα βασικά. Έχει μια τάση ισοπέδωσης για τα πάντα, αλλά και έναν μικρομεγαλισμό σε αυτά που δεν πρέπει. Και το χειρότερο μια κοινωνία που ενδίδει στις ιδεολογικές της εμμονές ανά πάσα ώρα και στιγμή, χωρίς να λογαριάζει το εθνικό συμφέρον ή και το κοινό καλό.

Και, δυστυχώς, αυτά έρχεται να μας τα επιβεβαιώσει σε κάθε ευκαιρία. Μέσα από διαλόγους καφενειακού επιπέδου, μέσα από βαρύγδουπες παρεμβάσεις στα social media, μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα «μανταλάκια» των περιπτέρων.

Στην περίπτωση της Ολλανδής δημοσιογράφου, γίναμε μάρτυρες ουκ ολίγες τέτοιων παρεμβάσεων. Με ύφος αυθεντίας, επιχειρηματολογούσαν κάποιοι υπερ των ανοιχτών συνόρων, του δίκιου της δημοσιογράφου, του λάθους του Πρωθυπουργού και του σκοτεινού ρόλου του Λιμενικού Σώματος.

Δεν αναλογίστηκαν, βέβαια, ότι μια τέτοια προσβολή δεν εκστομίζεται μόνο κατά του πολιτειακού αξιώματος, αλλά και κατά όλων των Ελλήνων πολιτών. Προφανώς, δε βρέθηκαν ποτέ στη θέση των κατοίκων των νησιών του Αν. Αιγαίου που είδαν μέσα σε χρόνο dt τις ζωές τους να αλλάζουν λόγω της έλευσης εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών, τον δρόμο για την οποία προλείαναν οι ιδεοληψίες και η επιχειρησιακή ανυπαρξία της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Και πήρε σχεδόν 6 ολόκληρα χρόνια, για να επιστρέψουν αυτά τα νησιά πίσω στην κανονικότητα. Σήμερα, η χώρα μας καταγράφει μείωση 76% στους διαμένοντες στα νησιά και 47% σε ολόκληρη της επικράτεια. Έχει οριστικά γυρίσει σελίδα, όσο και αν επιθυμούν κάποιοι να βιώσουμε ξανά το 2015.

Βέβαια, δεν είναι μόνο το Μεταναστευτικό πεδίο αντιπαράθεσης. Η σκέψη μου πηγαίνει αυτόματα στο πιο δημοφιλές που είναι η πορεία της πανδημίας. Εκεί νομίζει κανείς ότι υπάρχει κάποιο βραβείο αντοχής για τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους. Γιατί, έχουν να αντιμετωπίσουν την ξεροκεφαλιά, τη συνωμοσιολογία και την μυθοπλασία. Από τα κέρματα που κολλάνε στα χέρια μέχρι την «περήφανη» στάση όσων αρνούνται να εμβολιαστούν ή ακόμα και να διασωληνωθούν την ύστατη ώρα. Ο κορωνοϊός είναι η μητέρα των μαχών για πάσα «ψεκασμένη» ομάδα.

Για το τέλος άφησα επίτηδες τις διαχρονικές εστίες έντασης, που φυσικά είναι τα γεγονότα του ένδοξου παρελθόντος. Γεγονότα που αποτυπώθηκαν στην ιστορική μνήμη και στη συνέχεια έγιναν αντικείμενο καπήλευσης από ιδεολογικές πτέρυγες. Πρόσφατο παράδειγμα η επέτειος του Πολυτεχνείου, όπου καθένας θέλει και ένα κομμάτι του. Δυστυχώς, για να το πάρει, προκρίνει ανορθόδοξες μεθόδους όπως η ανεξέλεγκτη βία, οι καταλήψεις και οι βανδαλισμοί. Μια επέτειος εθνική που έπρεπε να ενώνει, τελικά διχάζει τον ελληνικό λαό. Και δείχνει πόσα πολλά έχουν να γίνουν για να εξασφαλίσουμε μια ασφαλή και θεσμικά θωρακισμένη Δημοκρατία.

Η ελληνική κοινωνία είναι πιο σουρεάλ από ό,τι πιστεύουμε. Προτιμά τις μάχες διαδικτυακών χαρακωμάτων από τον ουσιαστικό διάλογο. Με την ίδια ευκολία που εκδηλώνει την αγάπη της για ινδάλματα από τον χώρο της διασκέδασης, ξεχνά όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Επιλέγει να φορά διακριτικά ομάδων, αλλά ποτέ την φανέλα της εθνικής σε σημαντικά ζητήματα. Και βάζει υποψηφιότητα μόνη της για πολλούς ιστορικούς ερευνητές του μέλλοντος…

Ανήκω σε αυτούς που με προσμονή έκλεισαν το ραντεβού τους ψηφιακά με Astra Zeneca χωρίς δεύτερες σκέψεις. Τώρα, περιμένω τη δεύτερη δόση του εμβολίου και ήδη νιώθω ένα πρώτο κύμα ελευθερίας να με κατακλύζει.

Σήμερα, βλέπουμε δυνάμεις της Αριστεράς να κατακρίνουν την πολιτική επιβράβευσης των εμβολιασμένων ως «στέρηση δικαιωμάτων» και να μοχλεύουν την κοινωνική ανυπακοή. Από την άλλη πλευρά, γινόμαστε θεατές σε σόου υπερφιλελευθερισμού που αποστρέφονται την κρατική παρέμβαση και είναι εξίσου επικίνδυνα.

Ξέρω πως μέσα στις παρέες οι εμβολιασμένοι θα λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστές και η κοινωνική πίεση θα «κάνει τη δουλειά».

Στη δημόσια υγεία -καλώς ή κακώς- δεν υπάρχει χώρος για εκπτώσεις. Πρέπει να γίνει αντιληπτό με κάθε τρόπο ότι ο εμβολιασμός είναι ένα δώρο ζωής και όχι ένα «καταναγκαστικό έργο».