Οι μάχες που δίνουν καθημερινά το προσωπικό του τίθενται εν αμφιβόλω από τις τάσεις απερισκεψίας κοινωνικών ομάδων που αψηφούν όχι μόνο την πανδημία, αλλά και την κοινή λογική.

Eνα άλλο ζήτημα είναι ότι το πολιτικό προσωπικό δεν έχει σταθεί στο ύψος του. Κάθε απόφαση μετατρέπεται σε αντικείμενο στείρας αντιπολίτευσης ή χρησιμοποιείται ως τεκμήριο δυσπιστίας.

Ο κ. Τσίπρας έχει αποφασίσει να σπεκουλάρει πάνω στην πανδημία και να εκμεταλλευθεί την κόπωση της ελληνικής κοινωνίας. Με τρόπο, όμως, που δέχεται πυρά ακόμα και από το εσωκομματικό του ακροατήριο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση υπήρξε ενορχηστρωτής λαϊκών δικαστηρίων. Που «έστηνε» προανακριτικές χωρίς κανένα στοιχείο ή συνοχή ίσα ίσα για τα μάτια του αριστερού του ακροατηρίου.

Το αποκορύφωμα της πολιτικής αθλιότητας με την προανακριτική της Novartis, στο λασπωμένο βούρκο της οποίας σύρθηκαν το όνομα και η υπόληψη Πρωθυπουργών και ανθρώπων που υπηρέτησαν με αξιοπρέπεια και ευθύνη δημόσια πόστα.

Και αναπόφευκτα έρχεται στο μυαλό, η εικόνα της Ελλάδας τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια. Την εποχή, δηλαδή, που η ανέκδοτη συμπεριφορά είχε γίνει πολιτική πρακτική και τα αστεία…δεν ήταν το σήμα κατατεθέν μόνο της Πρωταπριλιάς!

Η βία, όποια και αν είναι η προέλευση της, πρέπει να καταδικάζεται εν τη γενέσει της, τόσο στο δημόσιο λόγο, όσο και έμπρακτα στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Κάθε μάχη που δίνεται στην αρένα των ιδεών, είναι δεκτή. Κάθε μάχη που δίνεται στο δρόμο με πέτρες και καδρόνια, όμως, είναι απειλή για τη Δημοκρατία. Ας συμφωνήσουμε και σε αυτό.

Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας επένδυσε πολιτικά στο χάος και την αναρχία. Στο μοναδικό περιβάλλον, δηλαδή, όπου μπορεί να «ακούσει τη φωνή του» και να ακουστεί.

Ο βιασμός δεν είναι παιχνίδι, αλλά κακουργηματικού χαρακτήρα πράξη. Και ως τέτοια πρέπει να γίνεται αντιληπτή στο δημόσιο λόγο, όταν καταγγέλλεται. Επομένως, πρέπει να εξοβελιστούν, εφεξής, χιτσκοκικά ερωτήματα τύπου «γιατί τώρα;», αλλά και η σιγουριά, με την οποία υποψήφιοι «βάρδοι» διηγούνται την ιστορία της Σοφίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Προφανώς, υπάρχουν περιπτώσεις που θα προσπαθήσουν να κεφαλαιοποιήσουν τη δημόσια προβολή ή και να καπηλευθούν το κύμα του ελληνικού #MeToo. Γι’ αυτό και απαιτείται ψυχραιμία και νηφαλιότητα στο δημόσιο λόγο. Η «ταμπελοποίηση» θύματος και θύτη πρέπει να είναι προϊόν αποφάσεων του κράτους Δικαίου και όχι της λανθάνουσας κοινής γνώμης. Το στίγμα του θύτη δεν σβήνεται εύκολα. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να αποδίδεται άκριτα σε πρόσωπα.

Οφείλουμε να διαμορφώσουμε ένα καλύτερο αθλητικό κόσμο. Για εμάς, για τα παιδιά μας και για όσους υπηρετούν και θα υπηρετήσουν το Εθνόσημο. Οφείλουμε, όμως, να το κάνουμε με γνώμονα την αξιοπρέπεια, αλλά και το δικαίωμα στην ισονομία που έχει κάθε -παραβατικός ή μη- Έλληνας πολίτης.

Δεν είναι η πρώτη φορά, ωστόσο, που ο κ. Τσίπρας παραγνωρίζει ότι η ελληνική κοινωνία έχει ευθυκρισία πέρα από ρεαλιστική αντίληψη. Και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που στελέχη του κόμματος του, κομίζουν στο δημόσιο βίο συμπεριφορές αντιστρόφως ανάλογες με την ακεραιότητα και τις προαπαιτούμενες αξίες του «εκλέγεσθαι».

Άλλωστε, οι ανέσεις και ο κυβερνητισμός είναι κάτι παραπάνω αρκετά για να κονιορτοποιήσουν τα ιδεολογήματα και τις πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη από γιαλαντζί επαναστάτες του Σουνίου. Αντιθέτως, επιθυμεί μια υπεύθυνη, ηθική και άμεμπτη πολιτική σταδιοδρομία, αλλά πρωτίστως και στάση ζωής. Σίγουρα, σε κάθε περίπτωση, δεν αποδέχεται το να πολιτεύεται κάποιος αντί για statesman, ως real estate man!

Ο κ. Πολάκης προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ ως μέλος του ΕΠΑΜ και του «δραχμιστή», Δ. Καζάκη. Επένδυσε στο αντιμνημονιακό χάος, πρωτοστάτησε στην προπαγάνδα κατά της Κυβέρνησης Σαμαρά, κεφαλαιοποίησε μετά την αποχώρηση των ακραίων στελεχών του Λαφαζάνη, έγινε Υπουργός και σήμερα αποτελεί ξανά την αιχμή του δόρατος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μια πορεία δίχως άλλο αξιοζήλευτη από πολλά στελέχη της «πρώτης φοράς» Αριστεράς που δε δέχθηκαν να θυσιάσουν ψήγματα της σοβαρότητας τους στο βωμό της ψηφοθηρίας και της εύνοιας του Αλέξη Τσίπρα.

Το πιο λυπηρό είναι, όμως, ότι η σχολή Πολάκη αποτελεί μια ολόκληρη κουλτούρα που κατακλύζει τον ΣΥΡΙΖΑ και κερδίζει ολοένα και περισσότερος οπαδούς.

Σήμερα, καλούμαστε να προστατεύσουμε την πολιτική διαδικασία και να υψώσουμε ένα τείχος απέναντι στην πανδημία που την απειλεί.Αλλιώς, ο Πολακισμός και ο επόμενος -ισμός που θα ανακαλυφθεί και θα έχει αρνητικό πρόσημο, θα είναι σε θέση να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά της ίδιας της Δημοκρατίας μας.